Psy-Fi, het festival van kleur en mensen

Psy-Fi is nog steeds in volle gang. Dit is het festival van kleur, muziek en vooral: de bezoekers zelf.

De chaos regeert op Psy-Fi. Maar het is een hanteerbare chaos, een prettige chaos zelfs. Hoe vaak komt het voor dat de beveiliging vervangen wordt tijdens het festival? De bezoekers zullen er weinig van gemerkt hebben, ja, andere poppetjes met iets andere uniformen bij de ingangen.

De toilettenproblematiek is misschien een ander verhaal. Wie in geuren en kleuren wil vertellen over Psy-Fi, kan daar niet omheen. Op het festivalterrein zelf zijn toiletten vrij schaars, en na intensief gebruik niet altijd even prettig meer. Her en der staan een paar bosjes ‘dixi’s’, maar de plaskruizen die op andere festivals de hoge nood van de mannelijke bezoekers opvangen ontbreken al helemaal. Dan wordt de behoeftige mens wel de bosjes in gedreven.

In het weekend werden er nog 150 dixi’s bijgeplaatst op het festivalterrein en de omringende, tot volgestouwde campingvelden omgebouwde percelen, en dat lenigde de nood enigszins. Daar was eerder geen plek voor, wegens het slechte weer en omdat er in de chaos nogal eens auto’s op de voor toiletten bestemde plekken geparkeerd werden.

Maar is de schepping ook niet uit chaos ontstaan? Misschien ook wel niet, maar zulke gedachten bekruipen je vanzelf als je een paar dagen rondzwerft over het uitgestrekte festivalterrein. Dan word je steeds ontvankelijker voor de charmes van dit festival, een ontmoetingsplaats van zo’n 15.000 vrij denkende, kleurrijke types.

Foto: Marcel van Kammen

Jazeker, er is muziek. Vooral Goa trance, psytrance en aanverwante genres: snelle beats en daarboven slingers en slierten van schelle, schurende of zoemende klanken. Soms speelt er een gitarist mee en hier en daar speelt er zowaar een echt bandje. Maar verder zijn het vooral dj’s die de dienst uitmaken.

Of ‘t het publiek veel kan schelen wie er achter de draaitafels (of de laptop) staat, is de vraag. Al staan er wel wat acts op het programma die buiten dit wereldje ook een naam hebben: Juno Reactor, Eat Static, Man With No Name. Nee, het is de totaalervaring die telt. Neem nou die ‘main stage’: een plek die, naarmate het donkerder wordt, steeds meer magie uitstraalt. Er hangen doeken boven de dansvloer, in grillige vormen en fluorescerende kleuren, en als dat dan op de juiste manier belicht wordt, en als er ook nog eens van die felle laserstralen aan de pas komen, en rook…. Man.

Dat soort ervaringen heb je dus de hele tijd, als je rondloopt over dat steeds sprookjesachtiger uitvallende festivalterrein. De lange, prachtig verlichte markstraat (waar u desnoods dreadlocks kunt laten zetten om het integratieproces met de rest van het publiek te bespoedigen, om van allerlei sieraden en kleren etcetera maar niet te spreken) is een attractie op zich.

Of plekken als de ‘magic forest’ waar geheimzinnige, mooi uitgelichte objecten staan, of tussen de bladeren hangen. Hier zijn ook allerlei hangmatten, in een ervan ligt een jong gezinnetje heel tevreden te zijn.

Terug langs de waterkant wordt het helemaal mooi. Zeker met die volle maan van zaterdagnacht - perfecte timing. De verlichte tenten en andere gevallen aan de overkant, de prachtige, licht bewolkte hemel, het lichtspel aan deze kant, de objecten in het water en de bomen even verderop, die ineens lijken te zweven: alles valt samen in een schitterend weerspiegeld tafereel.

Goed, de capsules die we geslikt hebben (met het lichte, natuurlijke tripmiddel Hawaiian baby woodrose erin, en wat guarana voor de pep) kunnen ons wel wat ontvankelijker gemaakt hebben voor deze zintuiglijke betoveringen. We hoeven er ook niet omheen te draaien: de meerderheid van de bezoekers is onder de prettige invloed van het een of ander.

Dat is nu eenmaal deel van deze internationale subcultuur van nieuwe hippies. Dat daar broeken bij horen met het kruis ver onder de knie, blote voeten, kleurrijke gewaden en dito kapsels, dat zij zo. Want wat er ook bij hoort: een buitengewoon prettige sfeer, van mensen die elkaar het een en ander gunnen. En dat dagen achter elkaar, dag en nacht.

Het geldt voor meer festivals, maar zelden zo sterk als hier. Het zijn de mensen zelf die het festival maken, die de grootste attractie vormen. Dat gaat op als ze met prachtige uitdossingen en vrolijk gekleurde lampjes door het donker lopen, als ze met stokjes of ballen aan touwtjes aan het jongleren zijn (wel uitkijken dat je niet zoiets tegen je hoofd krijgt, hoewel de bijbehorende ‘buzz’ misschien wel interessant is), als ze met vuur in de weer gaan. Op het strand of in de buurt van de dansvloer. Ze richten naar eigen goeddunken hun leven in, en dezer dagen dus ook dit, hun eigen festival. Als een prettig feestend collectief.

Foto: Arodi Buitenwerf

Op het ‘sacred island’, ingericht met witte tenten en tipi-achte bouwsels, valt van alles te beleven voor lichaam en geest. Healings en massages in allerlei varianten, een middernachtelijke paddestoelenceremonie: het kan allemaal, Experts en veteranen van de psychedelische levensstijl geven lezingen en workshops, ja, ook over de minder prettige kanten van deze manier van leven en de bijbehorende ‘medicijnen’.

Hebben de bezoekers het goddelijke in zichzelf (dat betekent ‘entheogeen’, de verzamelnaam voor vooral plantaardige ‘medicijnen’) gevonden? Of komt dat nog? Hoe dan ook, de ontnuchtering van het dagelijks bestaan zal de feestgangers nog zwaar vallen.

Psy-Fi betovert vandaag nog volop door. Vanavond is er een slotceremonie, morgen pruttelt de boel in afterparty-vorm nog wat na.

TEKST JACOB HAAGSMA

Toon reacties

Mis niets van het regionale nieuws. Ontvang onze dagelijkse nieuwsupdate, helemaal gratis.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven