Opinie: Kabinet beperkt jonggehandicapte

Betaal jonggehandicapten minder dan het minimumloon, zodat ze makkelijker werk kunnen vinden. Logisch. Althans, volgens dit kabinet.

Ik ken een sportieve jonge vent met een charmante uitstraling. Hij heeft de mbo-sportopleiding op het Cios doorlopen, startte daarna met een hbo-opleiding pedagogisch medewerker, maar kon - ondanks de beloofde ondersteuning - het tempo op het hbo niet bijhouden.

Hem treft namelijk het Syndroom van Usher dat bestaat uit een progressieve vorm van zowel slechthorend- als slechtziendheid. Zie dan bijvoorbeeld maar eens goed geconcentreerd te luisteren (liplezen) en tegelijkertijd aantekeningen te maken tijdens een college. Dan ben je na een paar maanden gesloopt en houd je er mee op. Dan ga je aan het werk. Ja, dan wíl je aan het werk.

Je hebt al jaren een afwasbaan om ‘bij te verdienen’, en een baas die het best goed met je voorheeft. Hij biedt je die baan en na maanden spoelen en wassen blijkt echter dat je met 24 uren per week aan je tax zit. Het leven met slechte ogen en oren kost namelijk bakken energie. In ieder geval altijd meer dan iemand die in één oogopslag van alles om zich heen ziet en ook zonder je aan te kijken gewoon een gesprek kan beluisteren. Probeer dat maar eens als je bijna doof bent en een kokervisie hebt. Lukt je niet. In die 24 uren werk je dus keihard. Dat wil je ook, want je woont inmiddels op jezelf en hebt een salaris nodig.

Maar wat blijkt, je zit met je salaris onder het minimumloon! En reiskosten van en naar het werk zijn ook niet mis… je hebt immers geen rijbewijs. Mag ook niet, vanwege dat beperkte ‘zicht’. Maar niet getreurd, de gemeente vult het salaris aan tot het minimum.

Is een heel gedoe, en als je oma je een leuk bedragje voor je verjaardag stort, krijg je meteen weer minder, maar je hebt er in die andere maanden wel recht op. Zo kun je toch in je eigen appartementje blijven wonen en nog een biertje drinken na de voetbalwedstrijd. Een sport waar je tegen alle teleurstellingen in, eigenwijs aan vasthoudt.

Dat voetbal is je sociale Umfeld - je gezellige zaterdagmiddag, je passie, je alles. Ook al mis je de bal wel eens omdat deze buiten je gezichtsveld rolt. Voetballen moet. Contributie, biertje, nieuwe voetbalschoenen. Je moet het allemaal van die 24 uur afwassen hebben. Maar kom op, je hebt een baan. Niet zeuren. En de verzorgingsstaat is er, dus je salaris zal niet onder dat minimum komen.

Mis! Hartstikke mis. Want als het aan Rutte ligt, gaat dat nu juist wel gebeuren. De politiek wil gehandicapten onder het minimumloon betalen. Onder het mom dat hiermee jonge gehandicapten makkelijker aan werk kunnen komen (voor werkgevers lekker goedkoop). Het gaat zelfs rond dat je alleen nog maar betaald wordt voor je productieve deel.

Huh? Als we dat bij iedereen zouden doen, kan menig werknemer zijn auto de deur uitdoen en zijn enorme breedbeeld-tv er achteraan. Immers, hoeveel tijd staan ‘wij’ niet te verdoen bij de koffieautomaat en wat dacht je van al die rookpauzes? Het geouwehoer op maandagochtend en die ellenlange vergaderingen die op het laatst nergens meer over gaan. Per tien minuten non-actief, gewoon 50 piek minder op de loonstrook. Moet jij eens opletten hoe de werkgever er na een half jaar bijloopt. Precies, die houdt heel wat euro’s over. En jij stukken minder.

Maar het treft óns niet, het treft jonggehandicapten. Nu moet je weten dat die jonge afwasser natuurlijk niet zijn hele leven wil blijven afwassen. Daar heb je geen Cios-diploma voor. Hij wil het liefst andere jongeren, kinderen, of ouderen helpen met een zelfde soort problematiek. Hij is immers ervaringsdeskundig en heeft aardig wat zelfreflectie opgebouwd in de afgelopen jaren. Hij wil de hulpverlening in. Net als u en ik wil hij bouwen aan een toekomst. Vooruit in salaris, beetje hogerop, groeien, ontwikkelen. Af en toe nieuwe voetbalschoenen en met vrienden naar een voetbalwedstrijd.

Maar als het aan de politiek ligt, wordt dat salaris alleen maar minder. Ik hoor het Rutte zeggen: ,,Doe jij het maar met minder, want je ziet al niet zoveel. Hoor je wel wat ik zeg?’’

Julia van Bohemen is schrijver, schilder en coach te Leeuwarden.

Toon reacties

Mis niets van het regionale nieuws. Ontvang onze dagelijkse nieuwsupdate, helemaal gratis.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement