Column Asing Walthaus: Slapen

Half twaalf maandagavond lag er een man naast de voordeur. Oranje T-shirt, petje. Hij had zijn knieën opgetrokken, zijn bovenlichaam lag ongemakkelijk op het rooster voor het kelderraam.

,,Gaat het goed met u meneer?’’, zei ik. Hij reageerde niet. ,,Hallo meneer, is alles in orde?’’, zei ik luider.

,,Lamemetrust’’, mompelde hij. ,,Ik lig te slapen.’’

,,Dat kunt u toch niet hier op de stoep doen?’’, zei ik.

,,Laat me met rust’’, herhaalde hij. ,,Ik blijf hier een half uurtje liggen. Lameslapen.’’

,,Kunt u niet beter naar het park?’’, zei ik. Daar zijn wel vaker slapers; sinds ik een hond heb die ’s avonds uit moet is er een wereld voor me opengegaan. ,,In het park staan tenminste nog bankjes, dit is niks.’’

,,Dat is wel een kilometer ver’’, zei hij. Het klonk of hij met dubbele tong sprak, maar hij gaf geen antwoord op mijn vraag of hij misschien dronken was.

,,U kunt hier niet slapen’’, zei ik krachtdadig. ,,Waarom niet’’, zei hij en ging rechtop zitten. ,,Ik slaap een half uurtje.’’

,,Omdat ik hier woon en ik vind het een raar idee dat er iemand op mijn stoep ligt’’, zei ik. ,,Heb je dan twee euro voor me?’’, vroeg hij.

,,Moet ik iemand voor u bellen?’’, stelde ik voor.

,,Ga je de politie bellen?’’, vroeg hij. ,,Misschien wel’’, zei ik. ,,Ik weet eigenlijk niet wie je belt als er iemand op je stoep ligt. Maar u kunt hier zo niet blijven.’’

Moeizaam stond hij op. De wereld is een kankerzooi, zei hij, want aan de overkant kon hij ook al niet slapen. Mopperend liep hij weg.

Toen ik even later met de hond liep lag hij achter de geparkeerde auto’s verderop. Een halfuurtje maar, neem ik aan.

asing.walthaus@lc.nl

Toon reacties

Mis niets van het regionale nieuws. Ontvang onze dagelijkse nieuwsupdate, helemaal gratis.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement