Gestolen schoudertas komt tevoorschijn uit Dokkumer Ie

In de nacht van 6 op 7 januari werden bij een inbraak in Snakkerburen onder meer twee gele schoudertassen gestolen. Dinsdag 12 juni dook er een weer op.

Sommige verhalen zijn te gek om waar te zijn. Maar hoe onwaarschijnlijk ook, soms zijn ze echt gebeurd. In de nacht van 6 op 7 januari dit jaar verdwijnen bij een inbraak in ons huis in Snakkerburen onder meer twee gele schoudertassen. Met inhoud.

Gedoe

Behalve de schrik, de boosheid en een periode van slapeloze nachten, heb je er ook een boel werk van. Bankpassen blokkeren, politie bellen, verzekering informeren en proberen te bedenken wat er allemaal in die twee tassen zat. Rijbewijs, kentekenbewijs, ov-chipkaart, museumkaart, zorgpas, het houdt niet op.

En dan gaat het nog niet over een agenda (ze weten nu precies wanneer ik wel en niet thuis ben de komende maand), een dierbare portemonnee met pasfoto’s en een favoriete lippenstift. Enfin. Verzekering dekt de schade, ook die aan het raam. En de winkel levert twee nieuwe gele schoudertassen, met een lief kaartje en een cadeausjaal. Einde verhaal.

Betontegel

Tot dinsdagochtend. Toen fietste ik langs de Dokkumer Ie naar mijn werk. Bij een afvalbak ligt opgedregde rotzooi op het gras. De kap van een scootmobiel, een wieldop en een vies gestreept nylontasje. Hé, grappig, zelfde streepje als het tasje dat ik had, denk ik terwijl ik langsfiets. Het zat in mijn gestolen schoudertas. Tien meter later stap ik af.

Ik ga kijken. Gewoon, voor de zekerheid. De handvaten van het tasje zitten aan elkaar geknoopt. Het meurt naar blauwe modder en is loodzwaar. Als de knoop los is, blijkt waardoor. Er zitten twee stukken betontegel in. Als ik voorzichtig verder gluur zie ik een bekend stel sleutels. Het kan niet anders, hier ligt mijn tasje. Als een nest jonge katjes verzopen met een paar stenen.

Sporen

De gewaarschuwde politie stelt vast dat er aan sporen niks meer te halen valt. ,,Ik zou zeggen: haal die stenen er uit en neem het mee naar huis’’, adviseert de motoragent. Hij is nog niet weg of daar komt een autootje aan van de reinigingsdienst. Was ik een kwartier later langsgefietst, had er niks meer gelegen.

Nu krijg ik een schone vuilniszak waar ik de stinkende waar in schuif. Als ik hem leegkiep op een stapel oude kranten rollen er een vergane agenda, idem portemonnee en een geel tasje uit. Plus een stel samengeklonterde pasjes en mijn sleutels. Alleen de bankpassen ontbreken. Gelukkig waren die tijdig geblokkeerd.

Toon reacties

Mis niets van het regionale nieuws. Ontvang onze dagelijkse nieuwsupdate, helemaal gratis.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement